Voor meer info: www.amurang.nl . Op deze site via YouTube-link zie je onder favorieten de video Amurang Creaproject 2009.

Dit was voorlopig weer de laatste blog. Dank voor het lezen.

De vlucht met Singapore Airlines ging perfect. Geen wonder. T.o.v. de KLM is het goedkoper, hebben ze leukere bediening en lekkerder eten, keuze uit 60 films en 100 cd's, wat wil je nog meer. 

Paar uur voor de landing hoor ik half slaperig dat de buurman in het gangpad op een bril had gestaan en deze in drie delen bij de purser had afgegeven. Blijkt mijn multifocale bril te zijn. Ik zie dus alleen maar schimmen zonder bril en loop wazig op Singapore Airport met in mijn hand een verwrongen montuur en twee losse glazen. In een sunglassshop is de jongste bediende bereid om er weer wat van te maken. Een uur later sprint ik met een complete bril terug naar het vliegtuig. Kosten? Aziatisch tarief, gratis met een glimlach en buiging.

In Jakarta pik ik mijn 'neefje' Maarten van 27 op. Hij zat in Japan en wil met mij mee naar Amurang (zijn vader woonde daar ook). Reken maar dat hij ook besmet raakt met het Amurang-virus. Hij is it'er en die kunnen we daar wel gebruiken. Ik stel hem voor aan onze familie in Jakarta en in de avond eten we bij journalist Jan Lepeltak in zijn nieuwe huis.  (http://lepeltak.wordpress.com/) . Hij schreef in oktober vorig jaar een onthutsend artikel over de reden van de vlucht van sister Pauline met 30 kinderen uit Poso naar Amurang. Jan heeft een groot netwerk, dat interessant is voor onze stichting. Jan wilde mij donderdag meenemen naar de maandelijkse meeting van de internationale pers in Jakarta. Want: Don't beat but meet the press. They give your foundation a stage. Helaas was ik een dag later in Jakarta.

Morgen de verhalen over een gemiste vlucht en dus ook geen studentontmoeting.

Meer info op www.amurang.nl

Eindelijk is het dan weer zover. Na een jaar inzet voor stichting Amurang mag ik weer een kijkje nemen bij ons project in Indonesië. Zullen nog een paar hectische dagen worden met het afwerken van de laatste klussen en het voorbereiden van de reis. Deze keer vlieg ik met Singapore Airlines. Voordeel is dat je nu in plaats van in de avond al in de ochtend aankomt in Jakarta. Ondanks de slaap kun je dan gelijk proberen om in het Indonesische ritme te komen.

Het is weer een volle agenda. Vrijdag op visite bij journalist Jan en Donna Lepeltak. Misschien tref ik hoogzwangere Eline Wessels nog. Onze eerste vrijwilligster in Amurang (zij sliep eerder in het nieuwe tehuis dan de kinderen) doet de communicatie voor onderdeel Microkredieten van Rabobank in Indonesië. Zaterdagmorgen potje tennis met neef Ronny en dan naar Manado. In de avond tref ik een vijftal studenten, die daar studeren. Sommigen ondersteunen wij vanuit het studiefonds.

De volgende ochtend door naar Amurang waar ik tot donderdag blijf voor besprekingen, contacten en familiebezoek. Tussendoor hoop ik nog een ander dorp te bezoeken, waar mijn moeder een groot deel van de Tweede Wereldoorlog doorbracht. Donderdag weer op studentenbezoek in Tondano en op zoek naar het huis waar (hoe toevallig) mijn moeder gewoond heeft. Die dag tref ik ook pastor Yanto, die in Tomahon weer een project met kansarme kinderen uit de grond stampt.

Vrijdag een dagje relaxen op Bunaken en dan zaterdag weer richting Jakarta en Amsterdam. Vol programma, maar het geeft volop energie.

Wil je meereizen, volg dan deze blog. Meer info op www.amurang.nl

Ik was alweer opgenomen in het korps der jachtigen. Geen tijd om terug te kijken op een geweldige reis.  www.kinderenvanamurang.nl is inmiddels up to date met de eerste foto's.

Mr. Ritsko

In de laatste blog gaf ik al aan hoe belangrijk het is om voordat je naar Nederland vertrekt, je rust neemt om alle ervaringen op je in laat werken. Op die manier kun je idee"en verankeren en afspraken omzetten in acties. Alhoewel Amurang erg vooraan in mijn dagelijkse gedachten zit, moet het wel concurreren met tig andere projecten, interesses en verplichtingen.

Dit keer dus op Bali. Eerder was dat meestal op het duikeiland Bunaken, op een half uur van Manado. Helaas is onze droomplek Lorenso Cottages, opgehouden. Het zag er eigenlijk niet uit, zo basic, maar daarom misschien zo heerlijk. Verderop is nu een nieuw stek, ressort Bunaken Village. Echt een fantastisch onderkomen (wij waren daar met onze sponsorreis in 2007), maar het kan de emotionele waarde van Lorenso niet verdringen.

Nu plof ik als een echte Bali-toerist op vijf stappen van mijn appartement in het zwembad en zit ik met nasi goreng en een juice papaya op een reggeaterras aan het strand van Sanur. Tussendoor probeer ik orde te scheppen in de flarden aantekeningen, die ik in Amurang maakte. Ook natuurlijk de ideetjes die tijdens die inspirerende dagen naar boven komen moeten een plek krijgen.

Zo wil ik nog steeds een cd opnemen met de kinderen uit het tehuis.  Zij zijn ook het kerkkoor en zingen  meesterlijk. Ik zal Albert van der Kooy, directeur van de Academie van Popcultuur, eens vragen. Hij zit wat steviger in mijn netwerk,  omdat ik voor de NHL in de projectgroep van Island (festival in september op Ameland) zit. Je hebt een stevige student nodig met projectleiderscapaciteiten. Mijn idee is dat die student in Manado met de kinderen de studio ingaat voor een zangopname en dit dan in Nederland met andere muzikanten afmaakt. 

Vrijdag bezocht ik met sister Pauline de studenten in Tondano. Eerst tekenen Fidelis en Marcelis hun contract met ons. Zo tekenen ze voor de hoogte van de bijdrage en de tegenprestatie. Na hun studie moeten zij, voordat zij de wijde wereld intrekken,  bijdragen aan het werk in Amurang. De studenten doen het goed, allemaal een resultaat rond de 3,3. Zeg maar een acht in Nederland. Ewi studeert Engels. Ze geniet van het lezen van novellen, maar heeft nogal moeite met de uitspraak. Dewi volgt psychologie. Ze heeft heel veel verschillende vakken, maar children education en family psychology hebben haar meeste interesse. Dat zal zeker met haar jeugdervaringen te maken hebben. Herman is de IT'er. Werkt met Flash, Visual Waves en Pascal. Hij belooft een website voor de school te maken. Tijdens ons gesprek brandt hij en passant een cd met zijn favorieten. Hij is inmiddels een man van deze tijd geworden. 

Merry ontmoetten wij in het KFC van Tomohon. Zij was de eerste jongere die wij ondersteunden. Zij vluchtte toendertijd samen  met sister Pauline en twintig andere kinderen van Poso naar Amurang.*  Na haar schooltijd in Amurang keerde zij weer terug naar het onrustige Midden-Sulawesi. Zij belde Watse en mij in de hoop dat wij iets konden doen. Dat gesprek opende onze ogen. Juist nu moesten wij er zijn. Via sr Pauline kreeg zij geld voor een verpleegsteropleiding. Over acht maanden studeert zij af. Wat zou het mooi zijn om haar als beloning voor een maand naar het MCL in Leeuwarden te halen. Eens kijken of daar een fonds voor is.  

We lunchten bij pastor Yanto*. Hij zat tot vorig jaar mei in Amurang en zorgde vooral voor de contacten met de school. Als coordinator wees hij ons op de noodzaak van faciliteiten en het probleem van de dropouts (kinderen die voortijdig afhaken). Hij was ook een enorme voorstander van het Creaproject van Gerard*, waarmee je kinderen aanzet tot het durven dromen over een toekomst. Hij leidt nu een school en een tehuis met zestig kinderen. Je snapt het al, hij wil graag dat wij hem steunen met de bouw van en nieuw tehuis. Wat een dilemma! Als je echt iemand wilt helpen dan is hij dat wel, maar we hebben onze handen vol aan Amurang. Ik opper dat hij goed moet zien waar in zijn gemeente connecties zijn met Nederland. Als personen in Nederland het op willen pakken (zouden er nog twee van die 'gekken'  rondlopen?) dan willen wij wel adviseren.

Het indringende gesprek deed mij denken aan zijn fantastische oneliner tijdens zijn speech ter gelegenheid van de opening van het tehuis in Amurang: "thanks for all you have given in the past, thanks for all you have given now and thanks to all you will give in the future". En dan dat gezegd met van die ondeugende oogjes. Ik mag dat wel. In Manado neem ik afscheid van Sister Pauline. Bij haar geen ondeugende oogjes, maar die bijna heilige blik waarin de vraag ' blijf ons steunen' en de zin ' dank je voor alles' in elkaar versmelten.  

Op de valreep ontmoet ik Maline. Zij was degene die ons op het spoor van de gevluchte kinderen in Amurang zette en de eerste contacten daar onderhield. Voor Watse regelde zij veel zaken voor en tijdens zijn trips in Sulawesi. Hij gaf haar de opdracht om in Amurang te zoeken naar en bestemming voor mijn 2000 euro. Jawel, dat had ik na mijn 50 jaar-feestje te besteden. Uiteindelijk is het een project van bijna 200.000 euro geworden. Hoe kan het lopen. Maline is inmiddels moeder, in verwachting van een tweede, klaagt over een luie man en heeft gelukig haar oude baan terug. Als ik haar goed begrijp is haar drang om nog meer uit haar leven te halen niet verdwenen. Ze wil daarvoor zelfs haar man verlaten om in Jakarta hogerop te komen. Graag scoort zij namen uit ons netwerk. Inmiddels is ze dik bevriend met Eline en is Eline' s verblijf voor drie jaar in Jakarta een verbinding. Eline bekommende zich de laatste tijd om Maline's moeder, die in de hoofdstad bij haar zieke man was. Tijdens ons gesprek vertelt Maline dat haar stiefvader net die dag is overleden. Ik ben verbijsterd dat zij mij dan toch wil ontmoeten. Het zegt iets van haar drive. ' Ik heb nog tijd genoeg om de huilen", zegt zij voordat de massa in de winkelstraat haar opslokt. Ik zwaai nog wat, maar zij is al hard op weg naar haar dochtertje Hannah.

Volgens mij is deze blog alweer veel te lang. Nou ja, dan maar geschreven voor de echte lezer. Dochter Daphne sms'te dat in haar sociale netwerk de blog al aardig populair is. En dat is nu juist de bedoeling, dat het met name jongeren aanzet om iets voor de wereld te betekenen. Ik was daar zelf veel te laat mee. Kom laat ik eens op zoek gaan naar wat cultuurgoed van dit Hindoe-eiland.

Mr. Ritsko

* meer info op www.kinderenvanamurang.nl en jongeren-van-amurang.hyves.nl

Als je in het tehuis slaapt dan heb je geen wekker nodig. Om 5.15 uur gaat er een luide bel om iedereen wakker te maken. Inclusief mij dus, ik lig ook nog eens boven de herriemaker. Het is dan voor de kinderen langzaam wakker worden, opstaan, wassen, kleden, eten, opruimen, kamer schoonmaken (het is dan koel) en kwart voor zeven richting school.

Vandaag ben ik ook vroeg. Eerst het appel (lees a pel, heb de leestekens niet) filmen, bij de oude gebouwen langs en de gestopte bouw vastleggen. Ik laat pastor Frans en een leerlinge een oproep inspreken, zodat we weer wat materiaal heben voor een promotieclip. Ik loop langs een klas zonder leraar en kan het dus niet laten. De verbaasde leerlingen zien ineens een op een Italiaan lijkende Hollander lesgeven in Engels. Ik vraag naar hun hobbies, wensen en dromen. Ik ben van plan om te stoppen zodra de leraar binnenstapt. Dit duurt wel erg lang. Het blijkt dat zij netjes buiten de deur op een stoeltje wacht tot ik uitgelest ben. In Nederland had de lerares mij met een norse blik verwijderd of was met een " je gaat je gang maar" achterin gaan zitten.

Terwijl ik zo door het gebouw ga, zie ik veel spullen terug van ons containerproject. Allereerst zitten twintig achtjarigen achter de computers van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden in een lokaal met NHL-kasten als tussenwand. De stoelen van circusschool De Hoogte doen het ook goed en in een ander lokaal zie ik het verrijbare schoolbord van de Wassenberchschool uit Lekkum. Ondertussen plegen Jannus en Sipri onderhoud aan het tehuis met verf van Sikkens. Ja, zo valt alles op z'n plaats.

Tijdens de lunch klaagt sister Pauline over de jeugd van tegenwoordig. Ik werp nog op dat onze ouders dat vroeger ook riepen, maar het relativeert niet. Immers zonder discipline is het voor haar niet te doen om het tehuis met tachtig kinderen te leiden. Vanmorgen kon ik er nergens uit. Ze zocht twee jongens, die hun taken niet hadden uitgevoerd. Ontsnappen was niet mogelijk, zelfs niet voor mij. Verrast was ik dat eerder in de week Vanty door zijn familie was opgehaald. Hij was weggestuurd omdat hij de regels regelmatig had overtreden. De brommer stiekum mee en daarmee de bocht uitvliegen, een keer zonder te zeggen 's avonds na elven met vrienden op verjaardagsbezoek in het twee uur verder gelegen Tondano en ondanks strenge controle spijbelen. De beslissing was terecht, maar ik had wel wat met die kleine boef. Jammer dat wij hem nu niet een betere toekomst kunnen garanderen, nu hij terug in Poso is.

In de nammiddag weer naar mijn halfbroer. Bij hem staat een groot billboard in de tuin met daarop de dochter van onze nicht, Angelica Tengker. Zij doet een gooi naar een plek in het Huis van Afgevaardigden in Jakarta. Levensgroot is zij te zien bij de invalswegen van dorpen maar ook grote steden zoals Tomohon en Manado. Zij is met haar vader Ben persoonlijk naar Rolland gegaan om het bord (te laten) plaatsen. Twee werelden, die elkaar dan treffen. Rolland is een eenvoudige oud-kokosnootplukker en beunt nu wat bij als schilder. Ben is een invloedrijke miljonair, die het waardeert dat mijn halfbroer zieltjes werft in zijn kampong.

Volgestopt met tasjes snoepgoed en koekjes neem ik afscheid van mijn familie. Ik vond ze deze keer echt heel gelukkig en dat terwijl zij zo weinig hebben. Een duidelijk bewijs dat geluk niet in bezittingen zit. Ik durf zelfs te beweren dat zijn aangetrouwde neef Ben zich meestal slechter voelt. Zeker nu de crisis ook de rijken op Suluwesi beetpakt. Het grootste deel van die tasjes kan ik niet meenemen. Bederfelijk, vettig, kwetsbaar en ruimtebrek. Iets dat ik natuurlijk niet tegen mijn halfbroer zeg. Alleen die blik al van hem als ik het meekrijg. Ik maak er de kinderen in het tehuis blij mee, zodat ik ook weer lekker kan slapen. 

Morgen meer over vandaag. Het bezoek bij de door ons gesteunde studenten en de lunch bij pastor Yanto (tot vorig jaar mei in Amurang) *. Ik denk dat ik ook nog een 'losse flodders' -blog schrijf omdat je zoveel kleine dingetjes waarneemt. Een soort bonusblog. Ik schrijf die op Bali. Jazeker Bali. Dat klinkt decadent na al dat goede doelenwerk, maar dat is het zeker niet. Ten eerste betaal ik dat zelf, vind ik dat ik dat zeker verdien na een jaar hard werken (geef jezelf eens een schouderklop) en is het nodig om vooraf aan de waan van de werkweek in alle rust de zaken op een rij te zetten.

O ja, leuk dat zovelen deze blog lezen. Van de 4500 blogs staat de amurang-blog regelmatig bij de tien meest bezochten.

Mr. Ritsko   * www.kinderenvanamurang.nl

p.s.: degene die al op het voorstukje reageerde ( 3 stuks) moet dat even opnieuw doen. Die blog is net verwijderd en de reacties dus ook.

Deze blog tik ik in Amurang op de laptop, die sister Pauline vorig jaar van ISWF uit Bolsward kreeg*. Ben vanavond na 16 uren onderweg aangekomen. Had de blog al af, maar deze verdween bij het opslaan omdat de login al verlopen was. Moet ook nog alles met 1vinger tikken want sinds twee dagen blijft de fn-toets hangen. Daar hou ik nu constant de linkerwijsvinger op. Dus helaas morgen meer......

Nou we zijn de toetsproblemen te boven.we hebben een  keyboardjemet usb-stekker ingeplugd. Ik vervolg mijn verhaal.

In Bandung bezocht ik een oude bekende, Hari Triyuono. Hij was in 1996 de begeleider van mij en Brechtje Spoorenberg toen wij in Bandung als Telecommers voor managers van Telkom Indonesia een pr-training gaven.  Sindsdien had ik hem niet meer gezien, maar via Brechtje kwam ik hem weer op het spoor. Het was ook per spoor dat ik naar hem toe ging. Dat is een schitterende drie uur durende reis door de Puncak-vallei, met rijstvelden en theeplantages. Hari is een supernetwerker. Hij kreeg de opdracht om een groot hotel uit het slop te halen.Hij shuffelde met de top van het management, knapte de boel wat op en vertelde zijn netwerk waar ie zat. In 1 jaar verdubbelde hij de kamerbezetting en van zeven dagen in de week is hij er nu nog maar drie. Hij houdt tegenwoordig tijd over om bullterriers te importeren, wereldkampioen boksen Chris John te managen en zangeres Anggun Sasmi in Frankrijk te promoten.  Natuurlijk connect ik hem met Kinderen van Amurang. Zijn hotel is een mooie tussenstop bij een nieuwe sponsorreis en wie weet kan een jongere uit het tehuis bij hem praktijk lopen. O ja, nog even over netwerken. Brechtje Spoorenberg kwam ik na twaalf jaar tegen op linkedin.com (zeg maar de zakelijke hyves). Ik vertelde haar over ons project. In april gaat zij voor zes weken naar Amurang om Engelse les te geven! De kinderen zijn nu al druk bezig haar naam goed uit te spreken.

 M’n eerste dag in Amurang was behoorlijk druk. Eerst alle foto’ s en meegenomen brieven met sister Pauline doornemen. Daarna met pastor Frans de hele school ( basis, voortgezet en middelbaar) door voor controle van bestaande en toelichting van nieuwe projecten. Vorig jaar hebben de stagiaires  van het Friesland College, Nelson en Samir, een internetlokaal opgezet. Dit zat beneden omdat ook andere kinderen uit de plaats na schooltijd daar profijt van hadden. Inmiddels is het  uit voorzorg tegen vernieling  weer naar boven verplaatst en is er nog steeds maar een beperkt aantal pc’ s op internet aangesloten. Komt goed, zegt de pastor als ik aangeef dat dit toch anders moet. Mooie klus voor Brechtje J.

Verder wil pastor Frans dat wij helpen bij de bouw van het basisschool gedeelte. Dat is ook hard nodig (heb ooit schrijnende foto’ s genomen van leerlingen in een magazijn), maar de bouw van het prakticum staat ook al jaren stil. In Indonesië beginnen ze  te bouwen als er nog maar net geld is voor de fundering. Als het geld en het cement op is stopt de bouw. Overigens is cement al tijden erg duur. Pastor Yanto vertelde dat al een kind straf verdiende, dat de ouders dat dan konden afkopen met een zakje cement. Maar goed, ik wil met Watse en Mettje* in het bestuur overleggen dat we en helpen met de bouw van het basisschoolgdeelte en het afbouwen van het prakticum. Kom op, we hebben een tehuis gebouwd, dan moet dit helemaal kunnen.

Oproep pastor Frans: "Para donatur yang terkasih, saya sangat mengharapkan anda sekalian bisa membantu kami untuk mencarikan dana guna menyelesaikan pembangunan Sekolah Dasar "Mater Dei" dan laboratorium di Persekolahan Katolik Amurang, Indonesia. Terima Kasih."

Beste toekomstige donateurs, We hopen dat u allen ons kunt helpen bij het inzamelen van geld voor de bouw van de basisschool " Mater Dei" en het prakticum van Katholieke onderwijs Amurang, Indonesië

Verder heb ik de kinderen aan het tennissen gezet. Dat viel niet tegen.Sterker nog, ons troetelkind Osh stapte gelijk goed in en sloeg direct met een dubbelhandige grip. Osh Nadal noem ik hem. Hij is ook een bijtertje. In 2007 stond hij in de Leeuwarder Courant.  In een reportage over ons project was te lezen hoe getraumatiseerd hij in Amurang aankwam. Zijn vader was met een schijnproces beschuldigd van het oproer in Poso* en opgehangen. In april zag ik al hoe hij na een jaar begeleiding in het tehuis goed in zijn vel zat. De Leeuwarder meiden van de creagroep zagen in hem een rasechte performer en knuffelden hem bijna plat.

Na wat achterstallig NHL-werk te hebben gedaan, ging ik per otjek naar mijn halfbroer Rolland  en zijn familie (de halve kampong is dat). Het zijn moeizame ontmoetingen, want ik beheers het Bahasa Indonesia niet en hij kent  tien woorden Engels. Toch is het elke keer speciaal, hij zover weg, maar wel van dezelfde moeder. Ja, mijnmoeder was de reden van onze activiteiten in Amurang. Ik hoop toch zo dat Rolland begrijpt dat het geld voor de bouw niet uit mijn jaarinkomen kwam. Ach, ik denk het wel, want het verzoek om een renovatie van zijn huisje is inmiddels  gereduceerd tot het tussen de regels door vragen om een mobieltje. Hij zal het volgende week wel aanschaffen uit het jaarlijkse geldbedrag dat ik namens mij en mijn andere halfbroers en halfzuster meeneem. Als ik nog eens wat regels over heb vertel ik de herkomst van mijn halve familie, bestaande zes halfbroers en een halfzuster uit drie vaders en drie moeders.  

Inmiddels is het hele tehuis uitgestorven. Ik doe een heerlijk koude mandi ( na een lauwe Bir Bintang, soort Heineken) en ga nog heerlijk luxe zitten op de enige wc-pot ( de rest zijn hurkers), die dit gebouw rijk is. Welterusten.

Door het in twee keer schrijven van deze blog ben ik helemaal het verband van de titel vergeten aan te geven. De titel sloeg dus op de visa versa route Jakarta-Bandung en het ergens in een winkel laten liggen van mijn visacard. Dat verhaal horen jullie nog wel eens.

O ja, als je reageert (heel graag zelfs), doe het dan met naam. Als ik je herken, kan ik zo mogelijk reageren.

Mr. Ritsko

·         *  meer info hierover op www.kinderenvanamurang.nl

De laatste dagen zijn omgevlogen met vooral overleg en netwerken. Ze (wie dat dan ook mogen zijn) doen wel eens smalend over netwerken. Vriendjespolitiek, elkaar de bal toeschuiven, kruiwagens gebruiken. Het zijn meestal de mensen die zelf niet een netwerk hebben. Of anders gezegd, hun netwerk niet zien. Immers zodra je geboren wordt, begint je netwerk. Het project Amurang valt of staat bij netwerken. Natuurlijk vraag je wat (geld, advies of diensten) maar je geeft ook iets terug. Jouw interessante contacten, jouw deskundigheid en bovendien de mogelijkheid om sociale betrokkenheid te tonen. 

Zaterdagmiddag zet Watse* zijn spullen op mijn hotelkamer neer. Met een ojek (brommertaxi) halen we eerst een treinticket voor mij en nestelen wij ons in Jalan Jaksa aan een troitoirbar. Deze straat is 's avonds erg in bij backpackers, zeker om de lage prijs van eten en drinken. We hebben werkoverleg, want Watse heeft vorige week tijdens zijn werkverblijf in Indonesia Amurang bezocht. Hij zet dan zaken op scherp, vraagt de betrokkenen om ' huiswerk'  te maken, vervolgens neem ik de documenten cq voorstellen mee naar Nederland. Voor ons nieuwe project hebben wij een actuele bouwtekening en - begroting nodig. Daarnaast kwam Watse met het idee om voor het tehuis twee of drie gazebo' s (kleine prefab-units) neer te zetten om mini-ondernemingen te beginnen. Het lijkt mij geweldig om zo een paar jongeren te laten starten. Ik wil eigenlijk wel dat de units dan de stijl van het tehuis hebben.  Verder kan Gerard* komende zomer de starters coachen. Watse vraagt mij ook te controleren of na twee weken het hekwerk, een paar deurkrukken en wat pleisterwerk opgeknapt is. Onderhoud staat namelijk niet in het woordenboek van de Amurangers.

Na een half uur omlopen ( de taxi zet ons in de verkeerde straat af en politie, kraamverkopers en hangouderen sturen ons vier verschillende richtingen op) treffen wij Eline*  en haar man Sige in een Thais restaurant. Een bijzondere ontmoeting omdat zij een belangrijke rol gespeeld heeft en zal blijven spelen in onze organisatie. Zo wees zij met haar onderzoek ons op het belang van een studiefonds. Sige werkt bij de Rabobank en heeft voor drie jaar een topfunctie in Jakarta gekregen. Eline zal zeker niet stil zitten daar en kan voor ons strategische contacten leggen. Bij de ambassade, bij het hoofdkantoor van de orde van Ursulinen (waarvoor het hoofd van ons tehuis, sister Pauline, werkt) en Nederlandse bedrijven. Bovendien kan zij in noodgevallen binnen drie uur in Amurang zijn. Eline enSige zitten dit weekend midden in de verhuizing. Na vijf weken hotelappartement gaan zij nu naar een huis met muren waar hun schilderijen ogen als kleine dia' s.

Ondanks de drukte nemen zij ons nog mee naar ' the place to be'  in Jakarta, discotheek B.A.T.S., gezeteld onder hotel Shangri-La. Omdat het meestal tenten zijn met een op muziek lijkende basdreun ondersteund door afgeknepen gilletjes, waren wij blij verrast met een band die Coldplay op de playlist had. We vallen midden in Valentijn en dat terwijl je vrouw op veertien uren vliegen zit. Ik bof. De eigenaar verrast zijn vrouw met een tafelgoochelaar. Eline, wetende wat mijn hobby is,  trekt mij er bij. Prachtig. Hij laat de vrouw op een vel papier een vissenkom tekenen, hij rolt het op en schudt zo een visje in een glas water. Laat de Partij voor dieren het niet horen. Hij pakt zijn blackberry, draait een clipje waarop snoepjes te zien zijn, je ziet zijn vingers in het beeld komen en pakt  een snoepje en geeft dit aan een omstander. Ik weet hoe het gaat, maar ben onder de indruk van de presentatie.

Als je als man in Nederland gebrek aan vrouwenaandacht hebt dan kom je hier tot leven. Alhoewel het percentage mooi hier hoger ligt dan in Nederland, heb ik het niet zo op die aandacht. Eigenlijk zijn het vier catergorie"en vrouwen: 1. Ik heb zin in een gratis drankje, 2. ik wil met je naar bed tegen onkostenvergoeding, 3. ik wil dat je mij deze week te eten geeft en wat kleren koopt en 4. ik wil voor mijn toekomst met je mee naar Nederland.  Ach als je het als een avondje vermaak ziet en zonder ' kleerscheuren'  weer alleen naar het hotel gaat, dan maakt die aandacht ook niet uit. Maar ik heb te doen met de mannen die werkelijk denken dat zo' n meid gek op hun is. In tranen nemen zij afscheid op het vliegveld met de belofte om zo snel mogelijk een enkeltje Schiphol te regelen. De vrouw weet niet hoe snel ze weer terug moet naar de bar om haar nieuwe tijdelijke levensonderhoud te zoeken. Ach, ik snap die vrouwen ook wel. Zij kregen niet de kans om via een stichting uit Nederland een studiebeurs te krijgen of een vak te leren. Je moet toch overleven in de jungle van Jakarta. 

Mr. Ritsko

* meer informatie op www.kinderenvanamurang.nl

Jawel, na een lange vlucht met veel slapen en boekje lezen zit ik in Jakarta. Dus ben ik ook weer de indo-Ritsko. Zodra ik na de landing Indonesia ruik dan beginnen mijn Indo-genen te prikkelen. De versnelling gaat in de laagste stand, voel me nog milder dan ik al ben, mijn moeder komt in gedachten vaker voorbij en ik besluit gelijk om bij terugkeer echt alleen maar de leuke dingen aan te pakken. En dat alles voel ik veel sterker dan bij een normale vakantie.

Vooraf ben je altijd benieuwd naast wie je 14 uren in het vliegtuig zit. Na een vriendelijk 'hello' en later een beleefd ' enjoy your meal' kwam het pas na onze stop in Kuala Lumpur ( 12 uur later) tot een gesprek. En dan ook echt een goed gesprek. Natuurlijk vertel ik gelijk waar ik heen ga en leg ik trots uit wat de reden is. Amurang: kindertehuis gebouwd, nu de school uitbouwen, scholieren een studiebeurs geven, anderen een vak laten leren. Mijn charmante buurman blijkt op de Peruaanse ambassade in Bukarest te werken en zijn knappe Roemeense vrouw doet sociaal werk. Hij had in zijn Duitse tijd (inmiddels heeft hij al in tien landen gezeten) met fondsenwerving veertig mini-hospitals in Peru opgezet.

Ik geef aan dat sinds Roemenia bij de EU zit, de goede doelen in die richting zijn afgenomen. Vroeger ging bijna uit ieder Fries dorp een transport met kleding, bedden en voedsel die kant uit. Iedere Nederlander kent wel iemand die daar aan iets heeft meegebouwd. Miss Roemenia vertelt dat er helemaal nog niets verandert is na de val van het IJzeren Gordijn. In Boekarest zijn nog steeds kindertehuizen met 500 kinderen zonder 1 druppel leidingwater. En dat terwijl er meer Bentleys door de straat rijden dan in Amsterdam. Het stel hoopte dat er net zo iemand als ik opstond om opnieuw een goed doel voor Roemenia op te zetten. We keep in touch, riepen we elkaar toe bij de douane.

Overigens hulde aan de piloot. We waren geland, zonder dat ik last kreeg van de oren. Soms ben ik wel drie dagen doof of loop ik een hele dag met een zeer oor. Kwestie van geleidelijk dalen, dat is in het dagelijkse leven ook beter.

Het is altijd weer spannend of je koffer op de tranportband ligt. Bovendien moest ik extra opletten. Ik had de koffer geruild met onze vriendin Marjan. Zij wilde wel een kleinere koffer, anders neemt zij teveel mee naar Spanje. Ik wilde een grotere, zodat de tennisrackets voor de kids in Amurang meekonden. Nou, ik zag al drie keer dezelfde koffers voorbijkomen, maar geen oversized zwart exemplaar. Twee jaar terug stond ik ook zo in Jakarta. Bleek dat iemand mijn koffer voor de zijne aanzag, pakte, maar niet terug op de band zette. Stond ie ergens in een hoekje op baasje te wachten. Eindelijk in de zoveelste ronde kreeg ik de big suitcase te pakken. Was ie al niet eens eerder langsgeweest??

Uiteindelijk toch wel afgepeigerd stort ik mij met een taxi in de enige file die Jakarta rijk is, DE FILE. Die begint bij het vliegveld en eindigt ergens aan de andere kant van de stad met tentakels in iedere verkeersader links en rechts. Moe maar in a good mood sms ik met Watse. Hij is ook al in de stad. Druk aan het netwerken voor Stichting Amurang. Hij is heel gezellig op bezoek bij een directeur van het Indonesische onderdeel van een groot Nederlands voedingsbedrijf. Zijn vader woont in Leeuwarden. De wrald is lyts, siz ik mar. (schrijf ik dit goed?)

Nu eerst maar oogjes dicht en snaveltjes toe in een land waar ik mij zeer zeer SENANG voel.

Mr. Ritsko

Amurang??? Zie www.kinderenvanamurang.nl

Wat een dag. Ik redde het weer net. Vijf voor half vier de foto' s van mn vorige bezoek opgehaald. Half vier dochter Daphne opgepikt om mij naar station te brengen, kwart voor vier ging de trein met mij er net in.

De dag liep al uit door een ingelaste bespreking met jonge hond Perry Walinga die 3d-websites maakt. Deed hij al o.a. voor Expeditie Leeuwarden. Hij wil graag een voor ons ontwikkelen. Dat je dus door het kindertehuis van Amurang loopt, kijkt waar en hoe de kids leven. Kijken of hij dat pro deo kan doen. Hij moest wel effe slikken. Kost normaal  65 euro per maand. We komen er wel uit denk ik. Ga maar vast interieurfoto' s maken in Amurang.  

O ja tussendoor hoorde ik van collega Mats dat studenten met creatieven tijdens het prachtige project Acht uur overwerk (google maar eens Jonge Garde ) die nacht ook voor ons goede doel willen werken. Echt goud.

Bij het overstappen ontmoette ik een studente van onze opleiding. Op stage in het wilde westen. Zit bij een organisatie die het Amnesty-filmfestival organiseert. Is dit jaar onder andere naam in Den Haag. Zij is erg betrokken tot vluchtelingenwerk. Het doet mij altijd wat dat studenten in hun stage niet voor het geld kiezen maar voor hun hart.

In de hektiek van koffers plaatsen, stoelen wisselen, bij het raam willen zitten, geen zon in het gezicht , was ik ineens mn mobiel kwijt. Na enig zoeken op alle plekken in kleidng en handbagage bleek dat ie tussen de leuning en de zitting was gegleden. En dat terwijl ik zat te gniffelen toen een medepassiegiere haar treinkaartje in eenzelfde zwarte gat zag verdwijnen.

Ok nog 15 minuten en dat boarden. Tot in Jakarta.

Mr. Ritsko

ps check nu niet op taal/tikfouten.

Oeps, wat een leuke reacties via hyves en linkedin op mijn blogstart. Dan toch maar effe tikken voordat ik ga slapen.

Met mijn hectisch leven (ook in mijn vrije tijd ben ik een doener) is het wel wat als je jezelf oplegt om een blog bij te houden. Als ik nu mijn bureau vol doe-lijstjes zie, dan is alleen de vraag wat ik voor mijn vertrek nog kan regelen. NHL, Van Vliet CC, Timoshirts, familie....... Ik kijk omhoog naar het boek Prioriteiten van Stephen Covey. Ik heb het nog steeds niet uitgelezen. Ik ben een mindhopper, een multitasker, om gek van te worden maar wel een intens leven.

Reisbureau Internoord begreep het misverstand over de verkeerde dag, maar veranderen van ticket zat er niet in. Dus helaas dag langer in Indonesië. Moet ik wel direct na aankomst in Nederland aan de bak met coachgesprekken.

Waar ik nu steeds aan denk: wat voor jas doe ik morgen aan. Lijkt zo stom om in Jakarta bij plus 34 graden met een winterjas en sjaal uit het vliegtuig te stappen. Maar ja om nou in een trainingsjasje op winderige perrons te staan.

Had wat mailtjes van vrienden die het zo sneu vinden dat ik alleen reis. Da's helemaal niet sneu. Kan mijn eigen tijd indelen, hoef niet sociaal te lullen als ik er geen zin in heb en leg meer nieuwe contacten dan als ik met twee of meer reis. Dus, ik (de netwerker) zie er naar uit om op pad te gaan.

Tot vanavond op Schiphol.

Ritseflits

Hallo amurangvrienden,

Vandaag een Amurangblog gelanceerd. Deze kan gebruikt worden door vrienden die een reis naar Amurang ondernemen of met een intensief project bezig zijn. Op die manier krijgen belangstellenden meer inzicht in de activiteiten van Kinderen en Jongeren van Amurang. 

Donderdag vertrek ik voor tien dagen naar ons project in Amurang/Sulawesi. Ik probeer per dag (als er een internetverbinding in de buurt is) iets te vertellen over mijn ervaringen. Het lijkt alweer zo gewoon om eens per jaar die kant op te gaan, maar nu ik in de voorbereiding zit besef ik dat het een voorrecht is om dit allemaal te doen.  

Eerst zit ik in Jakarta waar ik onze volunteer van het eerste uur, Eline Wessels ontmoet. Haar man, Sige, leidt daar de komende drie jaar een project voor de Rabobank.  Watse komt dan net terug van zijn zakentrip door Indonesië, waarbij hij ook in Amurang is geweest. We bespreken de voortgang van ons nieuwe projecten, de uitbouw van de school tegenover het tehuis en het studiefonds. We bliefe lekker aan de gang!

Zie net dat mijn ticket aangeeft dat ik een dag later terugkom dan gepland. Eerst maar mailtje naar reisbureau Internoord. Verder alvast pakken twee tennisrackets en ballen, een tas voor Eline met babyvoeding en een stel meidenshirts van dochter Daphne.  

Zie echt uit naar chillen met fimpje en muziek tijdens 12 uur vlucht. Ontvluchten, onthaasten, geestelijk ontluchten.

CU.

Mr. Ritsko, www.kinderenvanamurang.nl